Fioka

slobodni umetnički prostor

''USTA BEZ KAPAKA'' Milan Drašković

poezija

U S T A    B E Z    K A P A K A

Nebo iznad Petnice sanjati pred svitanje,
u senci jurodivi eroziju dok prati,
devojke sa dve glave dečje nadigravanje,
zašivena klisura za oblačne paprati.

Pod jezicima krošnji pomračenih cvetova,
završenog života usamljena strvina,
lobanja antilope ustreljenih rogova,
neograđenim imanjem probuđena svojina.

Košuljice kamenja lomne čekaonice,
mladeži kad otpadnu na slanim rešetkama,
bez sablasnih gostiju zidovi vikendice,
neprohodan po noći u travnatim čizmama.

Kroz nečujne tunele obrijane pečurke,
tama kad se primiri u najlon umotana,
za umrtvljeno telo duge reči podrške,
ogradom ojačana svojina sačuvana.

Prizivaju talase lisnate hobotnice,
sred nasukane plaže prva opekotina,
hipnotisanje slapa uz odjek ponornice,
za troglavo nasledstvo neophodna istina.

Ispod snežnih ringova pretučena zastava,
spavati bez predaha kroz kanale pilula,
ponovo iz početka u meni otkucava,
pri plamenom pigmentu pucketa Palilula.

Klinovi iza tkiva potonulih očeva,
za melodiju zmijsku u senci detelina,
glad dovoljna za dvoje sred zaklanih zečeva,
dotakavši vodopad uglavljena pećina.

Previsoki sinovi oslobođenog glasa,
uz kike raspletene sa jezika zvukovi,
noć kad okruži vodu anđeli morskih pasa,
pod susedovim krovom ugase se zidovi.

Prisustvo onostranog kroz mistično učenje,
nerazdvojna košulja za pustinjske šalove,
u plimi i poplavi oživelo kamenje,
s čelima divokoza niz sečene slapove.

Senoviti koraci duž seoskih dvorišta,
na ivici izleta čarape provincije,
spram neželjenog gosta duhovita skrovišta,
gitara kalcijuma žičane melodije.

Disanje kupatila pred ustima oluka,
prosutih skakavaca u vodenim cevima,
remeteći molitvu škorpija kod jastuka,
kad nastupe aveti disanje međ’ živima.

Spram odškrinutih vrata mlinar i leptirica,
odmeravanjem snaga zenice probuđene,
mladeži beonjača bez završenog lica,
restoran zaštićen za ruke neuhranjene.

Duž pocrnele klime mesečeva večera,
podizanje kapaka čekati da prestane,
nestade u sećanju belo oko snajpera,
zaboravljene zamke pod kada posustane.

Čekati na odaziv zatvorenih planova,
u pejzažu opružen sredovečni prolaznik,
drugačiji vakuum zagrejanih zidova,
neizbežni rasizam za pregaženi jezik.

Onemele jabuke između tih zvukova,
samosvesnih topola smola po obrazima,
vatromet duž livade bojeći se bikova,
raspolućeno staklo probodeno zracima.

Diktatura svetlosti sred nejednakih zvezda,
u lebdećem predelu iznad suvih bunara,
besmrtni četinari spram valovita gnezda,
leptira žeravica kod jutarnjih pustara.

Duž istarske obale nadolazeća plima,
kristalan san pred zoru trag drugačijih snova,
na leđima pejzaža konji pod plaštovima,
sasušena mahuna ispod naglih đonova.

Tragovi gospodara na rebrima kurjaka,
san kome nema kraja u nepokretnoj noći,
po dužini rasečen zracima vilenjaka,
pogledom kroz zavesu priznanje o nemoći.

Tišina pod čelima tačka međ’ obrvama,
glumački usporeno suziti trepavice,
za netaknutu plavet prsti u sandalama,
pouzdani zaštitnik očima devojčice.

Komadi sakupljeni na podu haustora,
u sjaju završiti s vatrom pod tabanima,
polutama zasede do grozdova ponora,
kao mršava senka meso među rebrima.

Produžavati šetnju preko lakog uspona,
nad krošnjom u dvorištu mesečeva salata,
srčani udisaji kod neprekidnog tona,
avetinjska terasa sred ponoćnih šapata.